Tagarchief: school

Mijn juf

Mijn juf was de beste. Ze wist hoe alles moest, maar ook hoe dingen beter konden. Soms kwamen er kinderen naar haar toe om te vragen wat een woord betekende. “Zoek het maar op in het woordenboek,” zei ze dan. Toen ik een paar maanden bij haar in de klas zat, begon ze diezelfde kinderen naar mij door te sturen. “Zoek het maar op in het woordenboek,” zei ik dan. Ik had geen tijd, want ik moest rekensommen maken. Ik was daar niet zo goed in, in rekenen.

De pauzes waren soms best leuk. Ik speelde wat met mijn vriendinnen. Een van hen was vroeger gepest. Toen ik daar erg in kreeg, begon ik met haar op te trekken. Ze was lief en bij haar thuis hadden ze katten, maar die vond ik niet zo leuk. Een van hen klom een keer in de kerstboom, die daardoor tegen de vloer smakte. Alle kerstballen spatten kapot. Wij hadden thuis een hond. Die deed dat soort dingen niet. Lees verder

Advertenties

Mijn grootste wens

Dichten. Het is iets waarvoor ik altijd al belangstelling heb gehad. In groep vier las ik in de klas regelmatig een boek dat Ziezo heette. Er stonden versjes van Annie M. G. Schmidt in, die ik almaar opnieuw kon lezen. Ze verveelden me nooit.

Zelf heb ik ook gedicht. Ik heb, geloof ik, ergens op mijn kamer nog een schrift liggen waar gedichtjes in staan die ik schreef toen ik een jaar of twaalf was. Mijn eigen creaties stelden me echter nooit tevreden; ze liepen net niet lekker of het rijmen wilde niet lukken. Toen ik wat ouder werd, leerde ik sinterklaasgedichten schrijven. Ook dan worstelde ik met de lengte van de strofen, de rijmschema’s en het ritme.

Ik heb nooit gehouden van dingen die me veel moeite kosten, omdat ik vrij lui van aard ben. Hierdoor raakte het dichten een beetje op de achtergrond, tot een paar dagen geleden.

Tijdens de lessen Nederlands op school deelde de docent ineens een in elkaar geniet boekje uit waar gedichten in stonden. Hij zei dat wij, de leerlingen, er een aantal moeten uitkiezen. Waarvoor dat precies moet, ben ik uiteraard vergeten, maar ik besloot eens in het boekje te lezen. Er staan steeds nieuwere gedichten in het boekje en de tijd waarin ze geschreven zijn, varieert van de Middeleeuwen tot nu. Toen ik een begin maakte met lezen, merkte ik dat mijn liefde voor poëzie al snel weer naar boven kwam. Vooral de gedichten ‘Het huwelijk’ van Willem Elsschot, ‘Sonnet’ van P. C. Hooft en ‘De zelfmoordenaar’ van Piet Paaltjens spraken me erg aan.

Gisteravond heb ik met mijn vader een aantal van deze gedichten gelezen en besproken. Ik kreeg inspiratie en heb zelf ook weer eens een poging gewaagd tot het vormen van een gedicht:

Mijn grootste wens

Vroeger staarde je vooruit
Zonder iets te zien
Ik keek naar jou
En strekte gauw
Mijn handje naar je uit.

Ik was nog klein, mijn haren blond
Het leek me fijn, dat dit bestond

Maar
Mijn hand liet je los
Je haren zo ros
En ik dacht dat ze zwart waren

Ze krullen nu nog, die haren
Maar jij bent een ander mens
En soms pak je mijn hand
Dat was mijn grootste wens.