Categorie archief: Columns

Maandagmiddagcolumn: Reizen

Reizen. Het is een activiteit waarover menig Tindergebruiker zeer te spreken is: “Mijn hobby’s zijn uitgaan met vrienden, mojito’s drinken, lekker gek doen en reizen.”

Reizen is een doel op zich. Je kan wel van tevoren bedenken wat je gaat doen, maar je weet nooit zeker hoe je reis zal gaan verlopen. Dat maakt reizen mystiek: je stopt met wat je normaal gesproken doet – zo smeer je eens iets anders op je boterham dan de aardbeienjam van de Albert Heijn – en daarmee treed je even geheel buiten de dagelijkse werkelijkheid, waarna je als herboren terug zal keren. Dat is althans wat we denken.

Wat als je reis niet loopt zoals gepland? Ik noem maar wat: je belandt met een rokende motor in de brandende zon langs de Provençaalse autoroute; of je stapt vol goede moed en vertrouwen en pub in Dublin binnen, om vervolgens eenzaam aan de bar aan je pint Guinness te nippen; of je staat met je mojito in je hand en je vrienden aan je zij te hossen in een club op Ibiza als je een telefoontje krijgt dat je hond onder een auto is gelopen. Zulke situaties maken zelfs achteraf geen fijne reis.

Reizen kan door het risico op dit soort situaties voelen als een sprong in het diepe, of als het begin van een verhaal waarvan je niet weet hoe het afloopt. In dat opzicht is reizen eigenlijk het leven in het klein: ook daar kunnen je plannen in duigen vallen. Het voordeel van reizen is dan wel weer dat je meestal weet wanneer je weer naar huis gaat; iets wat je van je leven nooit zult weten, want dat stopt gewoon ineens. Soms gaan de twee samen: voor sommige reizigers komt met het einde van het leven ook een einde aan hun reis. Wanneer het reizen stopt, is dus zelfs niet altijd duidelijk, maar één ding is zeker: het kan doorgaan zo lang je in leven bent.

Reizen kan dat leven juist iets extra’s geven. Je kunt ergens heen gaan om nieuwe dingen te zien en te ontdekken, waarbij je plannen niet altijd uit hoeven te komen om de reis geslaagd te maken. Laten we dat dan ook maar doen. Laten we de rokende automotoren, de eenzame pub-avonden en de nare telefoontjes voor lief nemen. Dat soort risico’s maakt het reizen en het leven misschien juist de moeite waard. Zo levert die aardbeienjam voortaan misschien toch een heel ander gevoel op: een gevoel van veiligheid dat zonder risico’s niet op dezelfde manier had kunnen bestaan.

Help! Ik zoek een nieuwe naam

Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik ben mijn blognaam spuugzat. Deze blog bestaat al sinds ik zestien was en hij heeft altijd gewoonmaartje geheten. Het is tijd voor iets anders.

Gewoonmaartje is al een hele tijd mijn Twitternaam, maar waarom ik hem ook voor mijn blog ben gaan gebruiken is me echt een raadsel. Waarschijnlijk heb ik er niet goed over nagedacht omdat ik dacht dat ik het bloggen toch niet lang vol zou houden. Hoe dan ook voelt gewoonmaartje niet meer als mijn eigen naam. Ik ben niet heel bijzonder, maar echt gewoon ben ik ook niet, volgens mij. Hoe dan ook denk ik vooral dat ik dat oordeel beter aan anderen kan overlaten.

Punt van dit stuk: ik zoek een nieuwe naam. Heb je een suggestie? Neem dan contact met me op. Zelf denk ik er uiteraard ook over na, maar een oproepje kan geen kwaad, lijkt me.

Alvast bedankt!

Maandagmiddagcolumn: “Ik voel mijn hersencellen wegsijpelen”

Over het algemeen wordt er weinig kritiek geleverd op mijn blog. Als het wel gebeurt, dan vind ik dat prettig: iemand heeft iets van me gelezen en diegene ziet ruimte voor verbetering. Dat betekent dat ik niet stil hoef te staan. Ik vraag dan ook altijd om een toelichting. Van kritiek proberen te leren zonder dat je weet waar deze over gaat, is namelijk net zoiets als een boek proberen te begrijpen terwijl je niet kunt lezen.

Gisteren ontving ik op ask.fm een anoniem bericht. Ik citeer:  Lees verder

Fragmenten

In 2005 verscheen er een boek van Gerrit Komrij, dat Eendagsvliegen heet. Het boek en ik ontmoetten elkaar gisteren bij boekhandel Donner. Vannacht begonnen we een affaire die ongetwijfeld nog lang niet over is.

Eendagsvliegen is een soort bloemlezing van notities uit Komrijs opschrijfboekjes en schriften. Het eerste fragment stamt uit zijn dertiende levensjaar, het laatste uit het jaar waarin het boek werd uitgegeven.

Ik ben geen Komrij en dat zal ik hoogstwaarschijnlijk ook nooit worden, maar ik ben dankzij hem wel op het idee gekomen om mijn eigen krabbels eens door te spitten. Hopelijk inspireert het sommigen om Eendagsvliegen te lezen en om op te schrijven. 

Fragment

Lees verder

Lijstje: de 20 meest irritante gangbare misvattingen op sociale media

Laatst heb ik al genoemd wat naar mijn idee het moeilijkst is aan bloggen: een onderwerp bedenken. Veel bloggers bloggen regelmatig over hun favoriete dingen en naar aanleiding daarvan besprak ik vijf van mijn favoriete artiesten. Een ander gebruikelijk blogformat is het maken van lijstjes. Dat deed ik bij mijn stuk over muziek ook al een beetje, maar het leek me leuk om eens een lijstje over iets heel anders te maken. Zonder toelichting en zonder pointe, want dat hoeft helemaal niet bij dit soort posts. Komt-ie:  Lees verder

Op verzoek: de DWDD-generatie

De afgelopen tijd heb ik op Twitter gevraagd of er dingen waren waar jullie me graag over zouden zien schrijven. Dion ging daar op in door mij op http://ask.fm/gewoonmaartje het volgende te vragen:

Hoe denk jij over onze huidige generatie? Zijn we te verwend of weten we alle hedendaagse technologieën juist in ons voordeel te gebruiken?”

Ik antwoordde:
Verwend zijn we sowieso. Daarbij zijn we aan de ene kant overmatig kritisch en nemen we aan de andere kant veel dingen aan zonder er echt over na te denken. We weten de technologie vaak in ons voordeel te gebruiken, maar we raken er soms ook in verstrikt. Wil je dat ik dit uitwerk in een blogpost, of is het wel goed zo?”

Het was nog niet goed zo, dus hier gaan we.  Lees verder

Maandagmiddagcolumn: ‘Rosanne’ van Nick & Simon

De snijtafel is een ‘internetvideoserie’ waarin Kasper Jansen en Michiel Lieuwma Nederlandstalige popliedjes en televisieprogramma’s analyseren. Dat doen ze zo goed dat ik me tegenwoordig bij elk liedje afvraag wat er nu eigenlijk wordt gezongen. Deze analyse van ‘Rosanne‘, een liedje van Nick en Simon, is geen poging om hen na te doen, maar om hun voorbeeld te volgen.

Nick en Simon zijn zo vriendelijk geweest mij van tevoren nog even van advies voorzien:

Lees verder

De politiek is ziek

Aangezien ik er na meer dan drie jaar nog steeds niet over uit ben wat voor soort blog dit is, heb ik de vrijheid genomen om maar eens een stuk te posten over politiek. Met de naderende verkiezingen leek het me geen overbodige luxe om me hier flink in te verdiepen, en ik moet bekennen: ik ben me rot geschrokken. Hoog tijd om eens wat overpeinzingen op een rijtje te zetten.

Lees verder

Favorieten: muziek

Het moeilijkste aan het bijhouden van een blog is bedenken waarover je het gaat hebben. Iets wat gebruikelijk is onder bekende bloggers is het beschrijven van favorieten. Alles kan een favoriet zijn: een boek, een film, een voorwerp, een make-upproduct, een gerecht, und so weiter. Ik weet nooit zo goed wat ik met zulke posts aan moet, maar ik heb desondanks besloten om vanaf nu elke week een favoriet ding te bespreken, te beginnen met mijn favoriete muziek. Het is een top-5 geworden, want ik ben een slechte kiezer.  Lees verder

Vroeger, nu en later

Het moge duidelijk zijn dat ik probeer het bloggen weer op te pakken. Vroeger blogde ik wekelijks, niet alleen omdat ik het leuk vond, maar ook en met name om te oefenen met schrijven en het halen van deadlines. Ik was zestien toen ik ermee begon en ik dacht dat ik iets van de wereld begreep. Inmiddels zijn we meer dan drie jaar verder. Er is een tijd geweest waarin ik niet blogde, waarvoor ik allerlei redenen had, en ik merk nu dat het best lastig is om weer op te schrijven wat er in me omgaat.  Lees verder