Mijn juf

Mijn juf was de beste. Ze wist hoe alles moest, maar ook hoe dingen beter konden. Soms kwamen er kinderen naar haar toe om te vragen wat een woord betekende. “Zoek het maar op in het woordenboek,” zei ze dan. Toen ik een paar maanden bij haar in de klas zat, begon ze diezelfde kinderen naar mij door te sturen. “Zoek het maar op in het woordenboek,” zei ik dan. Ik had geen tijd, want ik moest rekensommen maken. Ik was daar niet zo goed in, in rekenen.

De pauzes waren soms best leuk. Ik speelde wat met mijn vriendinnen. Een van hen was vroeger gepest. Toen ik daar erg in kreeg, begon ik met haar op te trekken. Ze was lief en bij haar thuis hadden ze katten, maar die vond ik niet zo leuk. Een van hen klom een keer in de kerstboom, die daardoor tegen de vloer smakte. Alle kerstballen spatten kapot. Wij hadden thuis een hond. Die deed dat soort dingen niet.

Vaak vergat ik aan rekenen te werken. Ik vergat het ook wel eens expres, want ik was niet zo goed in rekenen. We moesten planningen maken op school, maar daar hield ik me niet aan. Elke dag plande ik twee taalwerkjes en twee rekenwerkjes. Aan het einde van de dag had ik de rekenwerkjes meestal doorgestreept en waren er zes taalwerkjes af. De juf kon me dan streng aankijken, maar ik wist dat ze het stiekem niet zo erg vond.

Ik kon regelmatig niet slapen. Het kwam wel eens voor dat mijn ouders kwamen controleren of ik niet stiekem op was gebleven. Ik ging dan heel snel boven op het boek liggen dat ik aan het lezen was, met mijn ogen stijf dicht. Ze leken er meestal in te trappen. Elk jaar leverde ik tien verplichte boekverslagen in. Meestal waren het er meer. Soms maakte ik een spelfout of legde ik het verhaal niet goed uit. Daar kon ik dan weer nachten van wakker liggen.

Er waren wel eens ouderbesprekingen. Ik snapte nooit zo goed waarom ik daar niet bij mocht zijn, want na afloop vertelden de mijne altijd waar ze het met de juf over hadden gehad. Ik moest meer aan rekenen werken, want daar was ik niet zo goed in.

Het vriendinnetje ging naar de middelbare school, dus ik besloot in de pauzes met de jongens te voetballen. Mijn juf stond altijd met een paar andere juffen te roken. Ze had stralende ogen en ze riep ons als de pauze voorbij was. Dan ging ik weer aan taal werken, want in rekenen was ik niet zo goed. Soms kwamen klasgenootjes vragen hoe je ‘stagiaire’ ook alweer spelde.

De juf schreef elk jaar een kerstverhaal, dat ze voor ons allemaal voorlas. Ze speelden zich af in de toekomst, over een jaar of dertig, wanneer we elkaar allemaal weer zouden treffen. In een van haar verhalen omschreef ze dat ik docent zou worden, in een ander verhaal had ik al vele romans op mijn naam staan. Aan die verhalen denk ik nog vaak terug. Mijn juf had altijd al door wie ik was, jaren voordat ik het zelf in de gaten kreeg. Ze wist hoe alles moest.

Advertenties

Een gedachte over “Mijn juf

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s