Maandelijks archief: september 2012

Fietsflirten

Volgens mij doen we het allemaal wel eens: fietsflirten. Het is leuk, het gaat vanzelf en op de fiets heb je vaak toch niets beters te doen.

Wat maakt flirten op de fiets nou zo leuk? Het is namelijk de meest oppervlakkige en inhoudloze vorm van flirten, als je het mij vraagt. Je ziet iemand, in mijn geval een jongen, die je tegemoet komt fietsen. Je kijkt diegene aan, in eerste instantie zonder bijbedoelingen, maar als diegene terug kijkt, wordt het een heel ander verhaal: dan is het de uitdaging om zo lang mogelijk oogcontact te houden, liefst tot diegene je passeert. Dan draai je snel je hoofd weg en fiets je door, want het moment is weg. Met een beetje geluk zit de jongen in kwestie inmiddels achterstevoren op de fiets in de hoop dat je nog naar hem omkijkt, terwijl dat weinig zou betekenen: je ziet diegene waarschijnlijk toch nooit meer.

Wat deze vorm van flirten makkelijk maakt, is dat het maar van korte duur is en dat het puur om uiterlijk gaat. Als iemand op je af komt fietsen, weet je niet of diegene een stomme naam heeft, raar praat, iets zinnigs te melden heeft of uit zijn mond stinkt; je weet slechts hoe diegene eruit ziet. Alles wat telt is een kort moment van oppervlakkige interesse in de ander, waarna je allebei je eigen weg gaat. En het mag nog zo oppervlakkig zijn, toch is het goed voor je zelfvertrouwen. Daarbij is het toch gewoon leuk als iemand lief naar je lacht op de fiets? Fietsen is nou eenmaal niet altijd even leuk, dus dan kunnen we het net zo goed sexy maken.