Maandelijks archief: augustus 2012

Inspiratie

Nadat ik dit stukje had gelezen, ben ik na gaan denken over schrijven. Wat is inspiratie en waar komt ze eigenlijk vandaan? Wat doe je er precies mee als het er is? En waarom is het er soms niet?

Het is een raar iets, inspiratie. Ik heb het echt nodig, wil ik iets zinnigs op papier krijgen. Op dit moment gebruik ik dus dit stukje als inspiratie, maar wat heeft mij bij al mijn andere stukjes eigenlijk geïnspireerd? Waren het mijn eigen verhalen, dingen die ik zelf heb meegemaakt? Nee, lang niet altijd. Waren het de verhalen die anderen mij vertelden? Ja, best vaak, maar soms ook niet. Waren het gedachten, verhalen, gevoelens die beschreven waren door de muziek waarnaar ik luister? Waren het fantasieverhalen en –situaties? Soms, maar hoe kom ik daar dan aan? Een wilde fantasie in combinatie met een foto van internet, misschien? Ik heb een wonderlijk brein.

Verhalen zijn niets zonder inspiratie. Soms heb ik iets in mijn hoofd wat ik echt heel graag op wil schrijven. De kunst is dan om de juiste woorden te vinden en het is nogal frustrerend als dat niet lukt. Volgens mij is dàt inspiratie: de combinatie van een idee en een tijdelijk vermogen dat idee uit te voeren.

Waar inspiratie vandaan komt, is me nog steeds een raadsel. Mannen hebben vaak een muze die hun inspiratie geeft, maar hoe heet zo iemand bij vrouwen? Zelfs Google weet niet hoe een mannelijke muze heet, dus misschien bestaat het bij vrouwelijke schrijvers gewoon niet.

Wat is in vredesnaam inspiratie? Wat is een muze?

Laatst wist ik het ineens. Ik zei:

“Een muze hoeft niets te doen om je inspiratie te geven. Wanneer je haar ziet, de manier waarop ze beweegt observeert en haar lach kopieert zonder dat je het doorhebt, gebeurt er iets met je. Een hoop woorden vormen onmiddellijk in je hoofd zinnen waar je anders nooit op zou komen.”

Bij mij vindt dit proces meer dan eens per dag plaats. Het gebeurt als ik iets moois zie, een verhaal hoor, verdriet heb, blij ben, met iemand praat die veel voor me betekent, met mijn hond knuffel, onder de douche sta en op de wc zit. Wellicht is het leven mijn muze.

Advertenties

Onze woorden

Soms weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen. Ik word overvallen door een gevoel van jaloezie als ik in de tekst van een mooi liedje precies de woorden vind waar ik zo naar zocht. Ook ben ik dan een beetje boos: ze hebben zich verstopt en zijn door de mond van een ander naar buiten gekomen. Ze hebben me verraden, die woorden.

De woorden die ik jou wil zeggen, liggen echter op het puntje van mijn tong.

Ik mis je. Je hoort hier te zijn, bij mij. Ik wil je, was je maar hier. Was je maar hier, bij mij.

Zachtjes spreek ik ze uit. Ze weerkaatsen in de duisternis. Ze bezorgen me kippenvel en vergroten de eenzaamheid. Ik zou willen dat ik ze niet had kunnen vinden.