Maandelijks archief: februari 2012

Het nut van roken

Als roker sta ik vaak buiten. Soms doe ik dit met anderen, wat best gezellig kan zijn. We kletsen dan wat, of we kijken in stilte naar de lucht.
Dat laatste is wat ik vooral doe als ik in mijn eentje sta te roken. Het hangt helemaal van mijn stemming af hoe ik de lucht zie. Tegen de avond is zij echter het meest fascinerend.

Tijdens het avondeten kijk ik er meestal al naar uit; ik mag straks een sigaret gaan roken. Ik vind met het gezin eten heel belangrijk en meestal is het ook gezellig. We draaien muziek en zingen wat mee als we even niets te zeggen hebben. Na het eten wordt de tafel afgeruimd en doet iedereen even wat voor zichzelf. Wat ik doe, is eigenlijk al een tijdje hetzelfde; ik pak een sigaret uit het pakje dat in de vensterbank op me ligt te wachten en ik loop de tuin in.

Het aansteken van een sigaret kan nog een heel gedoe zijn, maar dat hoef ik vast niet uit te leggen. In ieder geval ben ik blij als het gebeurd is. Mijn ogen dwalen meestal eerst af naar mijn directe omgeving: de tuin. Het is natuurlijk donker buiten doordat het winter is, dus heel veel zie ik niet. De planten en het pad zijn altijd wel te onderscheiden, maar die ken ik inmiddels wel. De huizen van de buren bieden ook niet veel afwisseling, dus de lucht blijft over. Eerst kijk ik of ik sterren zie. Als ik ze zie, ga ik tellen hoeveel het er zijn.

De sterren hebben iets magisch. Het zijn eigenlijk gewoon gasbollen, maar gewoon klinkt in dit geval veel te simpel. De sterren zijn voor mijn gevoel een wonder op zich. Ik kan niet geloven dat dingen als sterren kunnen bestaan. Als ik me probeer te bedenken hoe ver weg ze zijn, realiseer ik me hoe klein ik ben. Tijdens schooltijd reikt mijn wereld niet veel verder dan net buiten mijn vriendengroep. Het enige waar tieners aan hoeven te denken zijn hun schoolresultaten en hun sociale kring. Als ik mezelf met de jongens van school vergelijk, ben ik niet al te groot, maar als ik mezelf met de sterren vergelijk, ben ik haast onzichtbaar.

Wat zou er gebeuren op een ster? Het opzoeken op internet is te makkelijk, ik zou het zelf willen zien. Net als op sterren, gebeuren er op aarde ook allemaal dingen. Ik probeer me elke avond voor te stellen dat er overal ter wereld van alles gebeurt. Er zijn zo ontzettend veel landschappen, steden en gebouwen en er zijn nog veel meer mensen met gedachten, inzichten, hopen en dromen. Wat beteken ik nou eigenlijk voor dat geheel als klein, petieterig mensenmeisje?

Door mijn gedachten vergeet ik soms dat ik gewoon in de tuin sta. Toch zonde van zo’n sigaret.

Advertenties

De tramreis

De zon bevrijdt de bomen van hun witte, koude deken. Vocht druipt langzaam op de grond en over mijn bovenlip. Het fietspad ziet wit, van het strooizout dit keer. Auto’s slippen op de weg die mij al jaren naar de tramhalte leidt.

Of de tram nog komt, is de vraag die door het hoofd van de wachtenden speelt. Hij is al drie minuten te laat en daar houden de mensen niet van. Een ouder stel staat naast mij te mopperen, want vroeger zou dit nooit gebeurd zijn. Een jonger stel besluit nog maar een sigaret aan te steken, want je moet toch wat. Ik kijk toe terwijl dit gebeurt en vraag me af of ik op tijd op mijn afspraak zal zijn.

De tram vertoont nog geen teken van nabijheid, integendeel: het uitzicht is akelig leeg. Het oudere stel is gestopt met praten, want hun gespreksstof is op. Heel veel valt er niet meer te mopperen.

Na een tijdje vang ik het geluid van een naderende tram dan eindelijk op. De ouderen zuchten, evenals de jongeren, die genoodzaakt zijn om de resterende helft van hun sigaret weg te gooien.

Nadat de passagiers zijn ingestapt, begint voor hen de reis. Ik ken de weg. Na een paar haltes verzoekt de bestuurder ons over te stappen in de volgende tram. Gemopper vult de ruimte en ik vraag me af of de mensen nou echt zoveel waarde hechten aan die paar minuten verloren tijd. De volgende tram staat al klaar en het afstapje naar de overkant van de rails zorgt voor wat oponthoud. Ouderen snappen niet hoe het ov-chipkaartsysteem werkt en hun verwarde kreten zorgen voor snel oogcontact tussen een meisje en mij. We glimlachen om de ontwapenende onhandigheid van de mensen die in de moderne wereld niet op hun plek zijn.